AND MORE...

Dutch for Children and more...

Nederlandse online-les, NTC-online, Engelse les online voor kinderen en volwassenen via Skype, Hangouts of videobellen via messenger of WhatsApp.



+599 95105171
w: www.dutchforchildren.nl
e: dutchforchildren@gmail.com

Nieuw

Een cadeau bij aanmelding voor Nederlandse les of losse modules vóór 1 juli 2018!
 
Reviews van ouders: lees de  recente ervaringen van andere ouders.

 Wat leert je kind? Een uitgebreid artikel over wat kinderen leren in groep 1 tot en met 8
en de eerste klassen van het voortgezet onderwijs.

Waarom Dutch for Children and more?

  • op maat gemaakte lessen
  • flexibele lestijden
  • online privéles vanuit huis
  • géén reistijden
  • lesmateriaal inbegrepen
  • een veilige eduactieve online omgeving
  • gemakkelijk en frequent contact
Lees de reviews

Kijk hier online lessen mee en meld je aan voor een gratis proefles!

 

Soorten stilte

Soorten stilte
 
Gisteren las ik in een tijdschrift, die ik van een vriendin heb gekregen over stilte. Enerzijds hoe mensen die opzoeken en anderzijds hoe mensen stilte ongemakkelijk kunnen vinden en hoe ze te doorbreken.
 
Het mooie vind ik te begrijpen dat je echte stilte niet bewust kunt ervaren. Ook als je alles af kon sluiten, hoor je je lichaam nog zoals het rommelen in je buik of het ruizen van je bloed in je oren. Wat de schrijfster in dit magazine dacht te begrijpen is dat de stilte waar we het diepst naar verlangen niet de afwezigheid is van mensen of geluiden, maar de verstilling van binnenuit. De momenten dat je er even ‘niet bent’, opgelost bent in een gevoel van tijdloosheid.
 
Ik vind dat mooi. Ik herken die momenten wel, ook al heb ik ze niet vaak.
 
Stiltes kunnen ook ongemakkelijk zijn en we willen ze liefst zo snel mogelijk doorbreken. Eigenlijk heb ik in mijn werk als leerkracht de laatste jaren anders leren ervaren en mogen uitproberen. Er zijn verschillende soorten stilte. Tijdens de les kom ik er een paar tegen, die ik niet zo snel mogelijk wil doorbreken. Sterker nog: soms is het beter de stilte er te laten zijn. 
 
De stilte van de onhandige toenadering

De eerste kennismaking en de eerste les(sen) vinden deze soort stilte regelmatig plaats. Deze hoeft niet direct doorbroken te worden. Kinderen vinden het soms juist fijn als ze mogen wennen en vertrouwd mogen raken met het feit dat je tegenover elkaar zit en door een computer naar elkaar kijkt. 
 
Hoe is dat? Hoe voelt dat?
 
De stilte van het even niet weten

Kinderen vinden het niet vreemd om niets te zeggen, als ze op zoek zijn naar een antwoord op een vraag, de betekenis van een woord, of hoe iets nu ook alweer genoemd wordt in het Nederlands. 
 
Als je dat te snel doorbreekt, onderbreek je hun eigen denken. Wij volwassenen hebben de neiging om tijdens denktijd ook nog eens aan te geven aan de luisteraar, dat we aan het denken zijn en dat we het zo weten, etc. 
 
Kinderen niet. Die denken na. Als je kinderen die ruimte geeft, komen de oplossingen, het woord of de gedachten en als het kind ze echt niet kunt vinden geeft hij dat aan. Als je de stilte doorbreekt niet.
 
De stilte van ‘ergens anders zijn’

Kinderen kunnen afgeleid raken in hun hoofd, of verdwalen in jouw tekst en dan ‘afhaken’ of er gewoon niet bij zijn. Deze stilte bekijk ik keer op keer opnieuw. Als ik het signaleer en denk dat ik door de manier waarop ik iets uitleg of toelicht zorgt voor verdwalen, vraag of benoem ik het. ‘’Vind je het moeilijk?’’ Of: ‘’Ik zie dat je even ergens anders bent?’’. Of als het een jonge leerling is, doe ik een korte energizer en ga dan op een andere manier verder met de les. 

Als ik merk dat een leerling moe is en er regelmatig niet bij is bij de les, probeer ik hem er nog meer bij te betrekken. Vaak vraag ik ook of hij moe is. De meeste kinderen hebben er al een hele schooldag op zitten als ze Nederlandse les krijgen.

En soms dwalen kinderen even af. Ik kan dat ook even laten, als dat past in de les. Bijvoorbeeld tijdens een filmpje of het maken van een opdracht. Mits het niet te lang duurt. Ik ‘’heb’’ ze maar 6o minuten. Soorten stilte
 
Gisteren las ik in een tijdschrift, die ik van een vriendin heb gekregen over stilte. Enerzijds hoe mensen die opzoeken en anderzijds hoe mensen stilte ongemakkelijk kunnen vinden en hoe ze te doorbreken.
 
Het mooie vind ik te begrijpen dat je echte stilte niet bewust kunt ervaren. Ook als je alles af kon sluiten, hoor je je lichaam nog zoals het rommelen in je buik of het ruizen van je bloed in je oren. Wat de schrijfster in dit magazine dacht te begrijpen is dat de stilte waar we het diepst naar verlangen niet de afwezigheid is van mensen of geluiden, maar de verstilling van binnenuit. De momenten dat je er even ‘niet bent’, opgelost bent in een gevoel van tijdloosheid.
 
Ik vind dat mooi. Ik herken die momenten wel, ook al heb ik ze niet vaak.
 
Stiltes kunnen ook ongemakkelijk zijn en we willen ze liefst zo snel mogelijk doorbreken. Eigenlijk heb ik in mijn werk als leerkracht de laatste jaren anders leren ervaren en mogen uitproberen. Er zijn verschillende soorten stilte. Tijdens de les kom ik er een paar tegen, die ik niet zo snel mogelijk wil doorbreken. Sterker nog: soms is het beter de stilte er te laten zijn. 
 
De stilte van de onhandige toenadering

De eerste kennismaking en de eerste les(sen) vinden deze soort stilte regelmatig plaats. Deze hoeft niet direct doorbroken te worden. Kinderen vinden het soms juist fijn als ze mogen wennen en vertrouwd mogen raken met het feit dat je tegenover elkaar zit en door een computer naar elkaar kijkt. 
 
Hoe is dat? Hoe voelt dat?
 
De stilte van het even niet weten

Kinderen vinden het niet vreemd om niets te zeggen, als ze op zoek zijn naar een antwoord op een vraag, de betekenis van een woord, of hoe iets nu ook alweer genoemd wordt in het Nederlands. 
 
Als je dat te snel doorbreekt, onderbreek je hun eigen denken. Wij volwassenen hebben de neiging om tijdens denktijd ook nog eens aan te geven aan de luisteraar, dat we aan het denken zijn en dat we het zo weten, etc. 
 
Kinderen niet. Die denken na. Als je kinderen die ruimte geeft, komen de oplossingen, het woord of de gedachten en als het kind ze echt niet kunt vinden geeft hij dat aan. Als je de stilte doorbreekt niet.
 
De stilte van ‘ergens anders zijn’

Kinderen kunnen afgeleid raken in hun hoofd, of verdwalen in jouw tekst en dan ‘afhaken’ of er gewoon niet bij zijn. Deze stilte bekijk ik keer op keer opnieuw. Als ik het signaleer en denk dat ik door de manier waarop ik iets uitleg of toelicht zorgt voor verdwalen, vraag of benoem ik het. ‘’Vind je het moeilijk?’’ Of: ‘’Ik zie dat je even ergens anders bent?’’. Of als het een jonge leerling is, doe ik een korte energizer en ga dan op een andere manier verder met de les. 

Als ik merk dat een leerling moe is en er regelmatig niet bij is bij de les, probeer ik hem er nog meer bij te betrekken. Vaak vraag ik ook of hij moe is. De meeste kinderen hebben er al een hele schooldag op zitten als ze Nederlandse les krijgen.

En soms dwalen kinderen even af. Ik kan dat ook even laten, als dat past in de les. Bijvoorbeeld tijdens een filmpje of het maken van een opdracht. Mits het niet te lang duurt. Ik ‘’heb’’ ze maar 6o minuten.

Gisteren las ik in een tijdschrift, die ik van een vriendin heb gekregen over stilte. Enerzijds hoe mensen die opzoeken en anderzijds hoe mensen stilte ongemakkelijk kunnen vinden en hoe ze te doorbreken.

Het mooie vind ik te begrijpen dat je echte stilte niet bewust kunt ervaren. Ook als je alles af kon sluiten, hoor je je lichaam nog zoals het rommelen in je buik of het ruizen van je bloed in je oren. Wat de schrijfster in dit magazine dacht te begrijpen is dat de stilte waar we het diepst naar verlangen niet de afwezigheid is van mensen of geluiden, maar de verstilling van binnenuit. De momenten dat je er even ‘niet bent’, opgelost bent in een gevoel van tijdloosheid.

Ik vind dat mooi. Ik herken die momenten wel, ook al heb ik ze niet vaak.

Stilte kan ook ongemakkelijk zijn en we willen het het liefst zo snel mogelijk doorbreken. Eigenlijk heb ik in mijn werk als leerkracht de laatste jaren anders leren ervaren en mogen uitproberen. Er zijn verschillende soorten stilte. Tijdens de les kom ik er een paar tegen, die ik niet zo snel mogelijk wil doorbreken. Sterker nog: soms is het beter de stilte er te laten zijn. 

De stilte van de onhandige toenadering

Tijdens de kennismaking en de eerste les vinden deze soort stilte regelmatig plaats. Deze hoeft niet direct doorbroken te worden. Kinderen vinden het soms juist fijn als ze mogen wennen en vertrouwd mogen raken met het feit dat je tegenover elkaar zit en door een computer naar elkaar kijkt. 

Hoe is dat? Hoe voelt dat? Hoe gedraag ik me?

De stilte van het even niet weten


Kinderen vinden het niet vreemd om niets te zeggen, als ze op zoek zijn naar een antwoord op een vraag, de betekenis van een woord, of hoe iets nu ook alweer genoemd wordt in het Nederlands. 

Als je dit te snel doorbreekt, onderbreek je hun denkproces. Wij volwassenen hebben de neiging om tijdens denktijd ook nog eens aan te geven aan de luisteraar, dat we aan het denken zijn en dat we het zo weten, etc. Kinderen niet. Die denken na. Als je kinderen die ruimte geeft, komen de oplossingen, het woord of de gedachten en als het kind ze echt niet kunt vinden geeft hij dat aan. Als je de stilte doorbreekt niet.

De stilte van ‘ergens anders zijn’


Kinderen kunnen afgeleid raken in hun hoofd, of verdwalen in jouw tekst en dan ‘afhaken’ of er gewoon niet bij zijn. Deze stilte bekijk ik keer op keer opnieuw. Als ik het signaleer en denk dat ik door de manier waarop ik iets uitleg of toelicht zorgt voor verdwalen, vraag of benoem ik het. 

‘’Vind je het moeilijk?’’ Of: ‘’Ik zie dat je even ergens anders bent?’’. Of als het een jonge leerling is, doe ik een korte energizer en ga dan op een andere manier verder met de les. 

Als ik merk dat een leerling moe is en er regelmatig niet bij is bij de les, probeer ik hem er nog meer bij te betrekken. Vaak vraag ik ook of hij moe is. De meeste kinderen hebben er al een hele schooldag op zitten als ze Nederlandse les krijgen.


En soms dwalen kinderen even af. Ik kan dat ook even laten, als dat past in de les. Bijvoorbeeld tijdens een filmpje of het maken van een opdracht. Mits het niet te lang duurt; ik ‘’heb’’ ze maar 60 minuten.