AND MORE...

Dutch for Children and more..

Nederlandse privéles voor kinderen via Skype, Hangouts of videobellen via messenger of WhatsApp.



+599 95105171
w: www.dutchforchildren.nl
e: dutchforchildren@gmail.com

Op naar kerst

Vul hier uw gegevens in en ontvang het gratis ebook over de lidwoorden.

Maak kennis met mij

Volg gratis een proefles!

En informeer hier naar onze feestelijke december tarieven!

Waarom Dutch for Children and more?

  • op maat gemaakte lessen
  • flexibele lestijden
  • online privéles vanuit huis
  • géén reistijden
  • lesmateriaal inbegrepen
  • een veilige eduactieve online omgeving
  • gemakkelijk en frequent contact

Kijk hier online lessen mee en meld je aan voor een gratis proefles.

Lees hier wat andere ouders en leerlingen vinden: Reviews van ouders en leerlingen. 

 

"Mijn kinderen willen niet!"

“Mijn kinderen willen niet!’’
Expat worden doe je niet alleen.
 
Je wilt gaan emigreren of je staat op het punt om uitgezonden te worden, maar je merkt aan je kind of kinderen dat ze het er erg moeilijk mee hebben. Doe je er wel goed aan? 
De essentie van dit artikel is: je doet dit samen voor en vooral mét je gezin. Voor, tijdens en na. De met regelmaat gehoorde noodkreet “Mijn kinderen willen niet!’’ is niet altijd te voorkomen, maar wel goed voor te bereiden en regelmatig te weerleggen.
Stefan (10 jaar) wilde nooit, maar dan ook echt nooit verhuizen naar een ander land. Daar was hij erg duidelijk over. De angst voor het onbekende, maar vooral het loslaten van het bekende was voor hem een issue. Het was voor ons als ouders goed dit te weten.
 
De belangrijkste tips:
 
Bereid je goed voor. En dit is zeker geen dooddoener. Goed voorbereiden reikt ver. Niet alleen je verhuizing, huisvesting en papierwerk, maar ook zaken als “Hoe vertellen we het de kinderen? Wanneer, hoe en waarmee?”. Krijg jullie toekomstige leefwereld zo goed mogelijk in beeld. Besteed hier tijd en aandacht aan. Maak contact met mensen in het toekomstige land. Niet in de laatste plaats met de toekomstige school en/ of klasgenoten van je kind(eren).
We hadden als ouders een powerpoint voorbereid om het nieuws te vertellen. Niet te lang en zeker niet teveel informatie. Veel weetjes die hén zouden interesseren, veel beeldmateriaal, aangevuld met ons verhaal (mede gevoed door andere expats in Curaçao). Na het eerste hartstochtelijke “NEE!” en een lange huilbui, hebben we deze laten zien en zijn we gaan praten. Een uurtje later was onze zoon over de eerste schrok heen en vroeg nieuwsgierig: “Zit ik dan dichterbij Ollie mama?’’ Ollie is zijn beste vriend die het jaar ervoor naar Washington was verhuisd. We wisten dat we de eerste hobbel hadden genomen. Hij had zelf een perspectief gezocht.

Betrek iedereen in het gezin er zo vroeg mogelijk bij en blijf dit doen tijdens en eventueel na jullie verblijf in het buitenland. Dit moet een ‘samen-missie’ zijn, ook al nemen jullie als ouders de definitieve beslissing. Laat ieder zijn stem horen en gelden. En help, daar waar nodig is. Het is hierbij erg belangrijk hoe je er zelf instaat en wat je uitstraalt. Is het voor jou een spannende uitdaging of zie je vooral beren op de weg? Kinderen voelen als geen ander aan wat jij voelt en nemen over. Zo maakten we samen tijdens de voorbereidingen een plussen- en minnen-lijstje met onze kinderen. Grappig detail: aan de plus-kant stond bovenaan: dan krijgen we een hond. We geven ruimschoots toe dat dit riekt naar pedagogische omkoping. Er zijn ook kinderen die eigenlijk niet anders weten dan dat ze bewegen. Het is voor hen een manier van leven. Zo ervaren althans Julia, Sam en Anne-Sophie hun reizende leven van Nederland, Indonesië, Turkije naar Saudi Arabië. De jongste Anne-Sophie 5 jaar vroeg naar aanleiding van haar moeder’s vraag over hoe ze het vindt om in het buitenland te wonen als voorbereiding op ons interview: “Buitenland, waar is dat?”….

Ook als je bent geëmigreerd, is het belangrijk dat het weg zijn een gezamenlijke onderneming is. Zorg dat jullie als ouders de veilige thuishaven zijn en blijven. Jullie maken min of meer hetzelfde mee en komen allemaal voor de uitdaging te staan dat je helemaal overnieuw begint. Als je hier open mee om blijft gaan, kan dit de band enorm versterken. Negatieve gevoelens horen hier ook bij. Bijvoorbeeld heimwee. Het is belangrijk dat de gevoelens er mogen zijn. Zeker voor kinderen. Het is als ouders de kunst de balans te vinden in het er mogen laten zijn, en hoe je je kind kunt helpen ermee om te gaan. Het vereist leren. Leren hoe je ook met dit soort gevoelens om kan gaan. Soms kan een omgeving hierbij al heel erg helpen. Bijvoorbeeld zoals Julia 9 jaar zei: “Iedereen uit mijn klas ging weg.’’ Het was nu eenmaal zo. Er gingen altijd mensen weg.’’ Stef van 11 jaar (Spanje) vond het lastig en had veel heimwee. Die emotie was voor hem extra lastig, omdat hij erg gevoelig is. Het was een obstakel om verder te kunnen aarden in het nieuwe land en zijn ouders hebben, in overleg met hem, een kindercoach ingeschakeld. Die heeft hem voor een deel handvaten gegeven om met sommige gevoelens beter om te kunnen gaan. Volgens Stef werd het pas echt beter toen hij vrienden kreeg.
 
Kennis maakt macht. En dat geldt hier zeker. Niet alleen m.b.t. je toekomstige leefomgeving, werk, school, sport en ander sociaal leven, maar ook met betrekking hoe de gewenning over het algemeen verloopt. Ken je risico’s, weet zover je dat in kan schatten wat eventueel hobbels kunnen zijn. Voor sommigen valt het gastland flink tegen, anderen vinden snel hun nieuwe stek. Toch blijken de meeste expatriates of geëmigreerden door een aantal gelijksoortige fasen te gaan voordat ze zich echt gaan ‘thuisvoelen. 

Van de eerste ‘’wittebroodsweken-fase ‘’ tot en met de laatste ‘’competentie-fase’’ met ieder zijn eigen kenmerken, struikelblokken en winstfactoren. Rozengeur en maneschijn hebben de overhand in de beginperiode van de uitzending. Totdat de cultuurschok tussenbeide komt. Dit is de fase waarin expatriates zich ongemakkelijk beginnen te voelen met het dagelijkse leven. Daarna volgt de fase van aanpassing. De laatste fase is de fase waarin de expatriate het vermogen verwerft om probleemloos, effectief te functioneren en te leven in het gastland.
Als je deze fasen kent of herkent, dan kun je erop anticiperen én wellicht gemakkelijker zaken accepteren wanneer dat nodig is. Soetekin 15 jaar vertelt dat als je veel beweegt als ouders het belangrijk is om kinderen naar eenzelfde soort school met dezelfde taal te laten gaan. Dit voorkomt o.a. mengeling van talen. Soetkin volgt nu in België haar onderwijs vanuit een internaat, maar Bahrein is eigenlijk haar thuisbasis.
 
Integreer als jezelf! Dit helpt je kinderen namelijk ook. Integreren doet iedereen op zijn eigen manier en naar eigen kunnen. Zaken die in je voordeel werken zijn: de taal kennen, in de lokale maatschappij deelnemen (werk, vrijwilligerswerk etc.) en jezelf en je gezin kennis laten maken met bijvoorbeeld de folklore of lokale feesten. En, blijf ook jezelf. Je hoeft niet alles over te nemen van je gastland of nieuwe land. Kijk wat bij jou past en bij de mensen om je heen in je gezin. Van Manon 20 jaar, woonachtig in Nederland (na 11 jaren buitenland) de volgende tip: sta open voor iedereen en alles. Dan leer je het meeste en heb je het makkelijker. Probeer de taal z.s.m. te praten.
 
Wat verder opvalt, is dat jongere kinderen de moeilijkere tijden van verhuizen luchtig bekijken als ze eenmaal gewend zijn. Zij leven in het nu. En als nu goed is, is het goed. Wij, als ouders, lijken hier zwaarder aan te tillen. Zo bemerkte ik dat Anna van 7 jaar vrij luchtig vertelde over de tijd dat niemand haar verstond in Panama. Waarvan ik later van haar moeder begreep dat dit best een lastige periode was. Anna sloot het af met ‘’…en toen werd ik uitgenodigd om te spelen en toen was het goed.’’ Fijn en ook goed om deze flexibiliteit van de kinderen te mogen ervaren!
 
Als afsluiting een overzicht van kinderboeken over emigreren. Deze kunnen goed helpen bij jullie voorbereidingen:
 
Op reis naar Anderland: Lees- en doeboek dat kinderen wil voorbereiden op de emigratie
Het geheim van Anderland: Lees en doeboek voor kinderen van 8 t/m 12 jaar. Vervolg op De reis naar Anderland. Dit boek richt zich op het thuis raken in het nieuwe land.
Ik heb het niet bedacht. Geschreven voor kinderen vanaf 10 jaar.
Heimwee naar hagelslag. Met een veelzeggende ondertitel: 'Mijn ouders emigreren (en ik moet mee) Voor kinderen van 9 t/m 12 jaar.
Ver weg. Roman voor kinderen vanaf 12 jaar over Liona die mee moet naar Oostenrijk
Cowboy Casper. Caspers ouders verhuizen naar Canada en Casper moet mee. Voor kinderen vanaf 6 jaar.
Timboektoe. Roman voor kinderen vanaf 12 jaar. Isa en Kars' ouders hebben een camping gekocht in Frankrijk, en zij moeten mee. Is ook verfilmd!
 
Wil je meer weten?
Over emigreren met kinderen, het aanleren van een tweede of derde taal, de verschillende fasen van aanpassing? Neem dan a.u.b. contact op met: Wendy van Dalen van Dutch for Children and more… dutchforchildren@gmail.com, www.dutchforchildren.nl en https://www.facebook.com/dutchforchildrenandmore/

Expat worden doe je niet alleen.

Je wilt gaan emigreren of je staat op het punt om uitgezonden te worden, maar je merkt aan je kind of kinderen dat ze het er erg moeilijk mee hebben. Doe je er wel goed aan? 
 
De essentie van dit artikel is: je doet dit samen voor en vooral mét je gezin. Voor, tijdens en na. De met regelmaat gehoorde noodkreet “Mijn kinderen willen niet!’’ is niet altijd te voorkomen, maar wel goed voor te bereiden en regelmatig te weerleggen.
Stefan (10 jaar) wilde nooit, maar dan ook echt nooit verhuizen naar een ander land. Daar was hij erg duidelijk over. De angst voor het onbekende, maar vooral het loslaten van het bekende was voor hem een issue. Het was voor ons als ouders goed dit te weten.
 
De belangrijkste tips
 
Bereid je goed voor. En dit is zeker geen dooddoener. Goed voorbereiden reikt ver. Niet alleen je verhuizing, huisvesting en papierwerk, maar ook zaken als “Hoe vertellen we het de kinderen? Wanneer, hoe en waarmee?”. Krijg jullie toekomstige leefwereld zo goed mogelijk in beeld. Besteed hier tijd en aandacht aan. Maak contact met mensen in het toekomstige land. Niet in de laatste plaats met de toekomstige school en/ of klasgenoten van je kind(eren).
We hadden als ouders een powerpoint voorbereid om het nieuws te vertellen. Niet te lang en zeker niet teveel informatie. Veel weetjes die hén zouden interesseren, veel beeldmateriaal, aangevuld met ons verhaal (mede gevoed door andere expats in Curaçao). Na het eerste hartstochtelijke “NEE!” en een lange huilbui, hebben we deze laten zien en zijn we gaan praten. Een uurtje later was onze zoon over de eerste schrok heen en vroeg nieuwsgierig: “Zit ik dan dichterbij Ollie mama?’’ Ollie is zijn beste vriend die het jaar ervoor naar Washington was verhuisd. We wisten dat we de eerste hobbel hadden genomen. Hij had zelf een perspectief gezocht.

 
Betrek iedereen in het gezin er zo vroeg mogelijk bij en blijf dit doen tijdens en eventueel na jullie verblijf in het buitenland. Dit moet een ‘samen-missie’ zijn, ook al nemen jullie als ouders de definitieve beslissing. Laat ieder zijn stem horen en gelden. En help, daar waar nodig is. Het is hierbij erg belangrijk hoe je er zelf instaat en wat je uitstraalt. Is het voor jou een spannende uitdaging of zie je vooral beren op de weg? Kinderen voelen als geen ander aan wat jij voelt en nemen over. Zo maakten we samen tijdens de voorbereidingen een plussen- en minnen-lijstje met onze kinderen. Grappig detail: aan de plus-kant stond bovenaan: dan krijgen we een hond. We geven ruimschoots toe dat dit riekt naar pedagogische omkoping. Er zijn ook kinderen die eigenlijk niet anders weten dan dat ze bewegen. Het is voor hen een manier van leven. Zo ervaren althans Julia, Sam en Anne-Sophie hun reizende leven van Nederland, Indonesië, Turkije naar Saudi Arabië. De jongste Anne-Sophie 5 jaar vroeg naar aanleiding van haar moeder’s vraag over hoe ze het vindt om in het buitenland te wonen als voorbereiding op ons interview: “Buitenland, waar is dat?”….


 
Ook als je bent geëmigreerd, is het belangrijk dat het weg zijn een gezamenlijke onderneming is. Zorg dat jullie als ouders de veilige thuishaven zijn en blijven. Jullie maken min of meer hetzelfde mee en komen allemaal voor de uitdaging te staan dat je helemaal overnieuw begint. Als je hier open mee om blijft gaan, kan dit de band enorm versterken. Negatieve gevoelens horen hier ook bij. Bijvoorbeeld heimwee. Het is belangrijk dat de gevoelens er mogen zijn. Zeker voor kinderen. Het is als ouders de kunst de balans te vinden in het er mogen laten zijn, en hoe je je kind kunt helpen ermee om te gaan. Het vereist leren. Leren hoe je ook met dit soort gevoelens om kan gaan. Soms kan een omgeving hierbij al heel erg helpen. Bijvoorbeeld zoals Julia 9 jaar zei: “Iedereen uit mijn klas ging weg.’’ Het was nu eenmaal zo. Er gingen altijd mensen weg.’’ Stef van 11 jaar (Spanje) vond het lastig en had veel heimwee. Die emotie was voor hem extra lastig, omdat hij erg gevoelig is. Het was een obstakel om verder te kunnen aarden in het nieuwe land en zijn ouders hebben, in overleg met hem, een kindercoach ingeschakeld. Die heeft hem voor een deel handvaten gegeven om met sommige gevoelens beter om te kunnen gaan. Volgens Stef werd het pas echt beter toen hij vrienden kreeg.
 
Kennis maakt macht. En dat geldt hier zeker. Niet alleen m.b.t. je toekomstige leefomgeving, werk, school, sport en ander sociaal leven, maar ook met betrekking hoe de gewenning over het algemeen verloopt. Ken je risico’s, weet zover je dat in kan schatten wat eventueel hobbels kunnen zijn. Voor sommigen valt het gastland flink tegen, anderen vinden snel hun nieuwe stek. Toch blijken de meeste expatriates of geëmigreerden door een aantal gelijksoortige fasen te gaan voordat ze zich echt gaan ‘thuisvoelen. 

Van de eerste ‘’wittebroodsweken-fase ‘’ tot en met de laatste ‘’competentie-fase’’ met ieder zijn eigen kenmerken, struikelblokken en winstfactoren. Rozengeur en maneschijn hebben de overhand in de beginperiode van de uitzending. Totdat de cultuurschok tussenbeide komt. Dit is de fase waarin expatriates zich ongemakkelijk beginnen te voelen met het dagelijkse leven. Daarna volgt de fase van aanpassing. De laatste fase is de fase waarin de expatriate het vermogen verwerft om probleemloos, effectief te functioneren en te leven in het gastland.
Als je deze fasen kent of herkent, dan kun je erop anticiperen én wellicht gemakkelijker zaken accepteren wanneer dat nodig is. Soetekin 15 jaar vertelt dat als je veel beweegt als ouders het belangrijk is om kinderen naar eenzelfde soort school met dezelfde taal te laten gaan. Dit voorkomt o.a. mengeling van talen. Soetkin volgt nu in België haar onderwijs vanuit een internaat, maar Bahrein is eigenlijk haar thuisbasis.
 
Integreer als jezelf! Dit helpt je kinderen namelijk ook. Integreren doet iedereen op zijn eigen manier en naar eigen kunnen. Zaken die in je voordeel werken zijn: de taal kennen, in de lokale maatschappij deelnemen (werk, vrijwilligerswerk etc.) en jezelf en je gezin kennis laten maken met bijvoorbeeld de folklore of lokale feesten. En, blijf ook jezelf. Je hoeft niet alles over te nemen van je gastland of nieuwe land. Kijk wat bij jou past en bij de mensen om je heen in je gezin. Van Manon 20 jaar, woonachtig in Nederland (na 11 jaren buitenland) de volgende tip: sta open voor iedereen en alles. Dan leer je het meeste en heb je het makkelijker. Probeer de taal z.s.m. te praten.
 
Wat verder opvalt, is dat jongere kinderen de moeilijkere tijden van verhuizen luchtig bekijken als ze eenmaal gewend zijn. Zij leven in het nu. En als het nu goed is, is het goed. Wij, als ouders, lijken hier zwaarder aan te tillen. Zo bemerkte ik dat Anna van 7 jaar vrij luchtig vertelde over de tijd dat niemand haar verstond in Panama. Waarvan ik later van haar moeder begreep dat dit best een lastige periode was. Anna sloot het af met ‘’…en toen werd ik uitgenodigd om te spelen en toen was het goed.’’ Fijn en ook goed om deze flexibiliteit van de kinderen te mogen ervaren!
 
Als afsluiting een overzicht van kinderboeken over emigreren. Deze kunnen goed helpen bij jullie voorbereidingen:
 
Op reis naar Anderland: Lees- en doeboek dat kinderen wil voorbereiden op de emigratie
Het geheim van Anderland: Lees en doeboek voor kinderen van 8 t/m 12 jaar. Vervolg op De reis naar Anderland. Dit boek richt zich op het thuis raken in het nieuwe land.
Ik heb het niet bedacht. Geschreven voor kinderen vanaf 10 jaar.
Heimwee naar hagelslag. Met een veelzeggende ondertitel: 'Mijn ouders emigreren (en ik moet mee) Voor kinderen van 9 t/m 12 jaar.
Ver weg. Roman voor kinderen vanaf 12 jaar over Liona die mee moet naar Oostenrijk
Cowboy Casper. Caspers ouders verhuizen naar Canada en Casper moet mee. Voor kinderen vanaf 6 jaar.
Timboektoe. Roman voor kinderen vanaf 12 jaar. Isa en Kars' ouders hebben een camping gekocht in Frankrijk, en zij moeten mee. Is ook verfilmd!
 
Wil je meer weten?
 
Over emigreren met kinderen, het aanleren van een tweede of derde taal, de verschillende fasen van aanpassing? Neem hier dan contact op met Wendy van Dalen van Dutch for Children and more...